• Mopti aan de oever van de Niger
  • Amsterdam Roest
  • een van de 1.000 mooie huisjes in Siberie
  • hortensia in de herfst

 

 
What do you want to do ?
New mail
 
What do you want to do ?
New mail
 
What do you want to do ?
New mail

Wie zie ik

Ik verbeeld me dat ik vanaf het terras van onze AirBnB in Brakwater kijk naar het geweldige landschap. Plotseling rennen er twee naakte mannen langs met een speer, ze jagen op een koedoe. 
Naar wie kijk ik dan? Naar een medemens met hetzelfde genenpakket als ik. Het verschil zit hem in onze culturele ontwikkeling.
Verstandige mensen besloten in de jaren ’60 dat de San in het reservaat Khalahari moesten wonen. Jagen kon daar heel goed, ze hoefden er alleen maar een permit voor aan te vragen. Permit my ass, dachten de San. Wij jagen al eeuwen op deze gronden, daar hebben we geen permit voor nodig. 
Weer andere verstandige mensen besloten dat de San toch maar liever buiten het reservaat moesten wonen. Ze moesten verhuizen van Xade naar New Xade. Welk leven zouden ze daar moeten gaan leiden? Afgesloten van hun traditie en zonder aansluiting bij het ‘gewone’ Botswaanse leven.
Naar wie kijk ik als ik in mijn verbeeld twee jagende San te zien?
Naar wie kijk ik als ik twee San zie zitten op de grond, wachtend, met een fles in hun hand. 
Ik kijk naar dezelfde mensen als ik, tussen ons gaapt een enorme kloof.

To go eco

DSC 0023

In Rotterdam zijn we aan het leren om afval niet meer te scheiden. De techniek heeft onze calvinistische wens om bij te dragen aan een beter milieu gevangen n een technische ontwikkeling die afvalscheiding achteraf mogelijk maakt. Ik breng nog steeds de lege flessen naar de glasbak. Maar dat zou ook publieke boetedoening kunnen zijn voor iets anders.
De vreugde over de kampeerplaats in de Kalahari was groo: een bucketdouche en een eco-wc. De douche-emmer vul je met zelf meegebracht water, je takelt hem omhoog en draait vervolgens de kraan onder de emmer open zodat het water door de onder de emmer gemonteerde douchekop een heerlijke douche teweeg brengt.
In de wc hangt de instructie om de kraan van de douche open te laten, zodat eventueel regenwater direct door stroomt. Zo ontstaat er geen waterreservoir met dode vliegjes en vlinders. Want dat is zielig. Het is natuurlijk ook vooral goor om je te douchen met vlinderkadaverleftovers.
De wc is een grote ton meen diep gat eronder. De ton heeft een wc-bril en je kunt heerlijk plaatsnemen op de ton. Als we het kamp verlaten moeten we een schep as op onze achterlaatstelen gooien en ook eventuele hete kooltjes daar achter laten. Het voelt heel goed en verantwoord. De wc-deksel moeten we sluiten volgens de instructies anders gaat het bruine nachtuiltje zich in de ton vestigen. We willen natuurlijk geen gevlinder aan de billen! Op wonderbaarlijke wijze verlaat een deel van de pies en poep aan de voorkant de ton zodat je met je voeten in je eigen drekje sopt. Ik besluit het afwaswater een tweede leven te geven en spoel de vloer van de wc ermee schoon. Was dat nou heel eco of gewoon stom?

Een beetje misselijk - 2

Yes mistress

We stoppen bij een tankstation om diesel in te nemen en Kees moet naar de wc. Ik vraag naar de wc en de man van de pomp zegt dat er geen wc is. Op autoritaire toon zeg ik de man dat hij Kees nu naar een wc moet brengen. We hebben te maken met een zieke man. De houding van de man verandert en hij zegt “Yes Mistress” 
Na gedane noodzakelijke boodschap rijden we met piepende banden weg. Niet alle diarree had de pot bereikt en er was geen water en kees z’n hersenen boden vanwege ziekte geen andere oplossing.

Een beetje misselijk - 1

Bumper kleven
Kees is ziek. Hoofdpijn, misselijk, duizelig, diarree, the works. Het enige dat nog lukt is autorijden. Bij het uitparkeren blijkt de bumper wat breder dan verwacht en Kees rijdt tegen de trekhaak van een bakkie. Bij het terug manoeuvreren schuift onze bumper over de trekhaak en we zitten vast. Ik vraag een paar mannen om te helpen met duwen en trekken. In no time zijn we los. Er is een klein beetje schade. Een geagiteerde dame komt vragen of we van plan zijn weg te rijden. Zij werkt voor het hotel waar voor we geparkeerd stonden en ze kent de eigenaar van de auto. Ze weet niet waar hij is en wanneer hij terug komt. Ik vraag haar een kopie te maken van Kees z’n paspoort en de verzekeringspapieren en zet mijn Botswaanse telefoonnummer erop. Dan meldt de eigenaar zich. Ik stel voor de verzekering dit op te laten lossen. Hij wil het liever onderling regelen. Hij stelt 500 pula voor. Ik geef hem 350 pula en 10 euro. We doen een rituele hand shake en we gaan.
Bij een kruising worden we staande gehouden door de ‘ eigenaar’, en hij vraagt of hij toch mijn telefoonnummer mag. Een beetje gek, maar ik geef mijn telefoonnummer.
Een half uur later gaat de telefoon. De ‘ eigenaar’ aan de lijn. Hij heeft nagedacht en besloten naar de politie te gaan. Ik zegt dat het het een of het ander is. Je hebt samen een deal of je vraagt de politie om het te regelen. Er volgt veel ach & we. Ik zeg dat dit gesprek zinloos is en hang op en blokkeer zijn nummer. De volgende dag ontvang ik toch nog een tekstbericht. De melding is dat hij naar de politie gaat. Wij rijden Botswana uit. Een Namibische simcard vervangt de Botswaanse. Einde contact.

De vlag

download 2

Botswana: de vlag is lichtblauw doorsnelden met een zwartwitte streep. Het blauw staat voor water, voor regen. De zwartwitte streep staat voor zwart en blank samen, en voor zebra’s.
Botswana lijkt geen land en heeft geen steden. Een land met rechte grenzen getrokken op een tekentafel. Gabarone en Maun hebben geen hart. De Botswanees zou ik niet kunnen omschrijven. Stammen doormidden gesneden langs een lineaal. Ik las dat ze op het meest lineaalachtige stukje, de Caprivistrip, volledig leven zoals in vroeger dagen stammen samen leefden.

Priviliged

Botswana: de blanken waren altijd de priviliged hier, zegt de vriend van Rihanna. Nu is alles omgekeerd. Wij zijn nu even niet aan de beurt. Er klonk berusting in zijn stem.

The other side of the track

Johannesburg: George vertelt dat steeds meer Duitsers een huis kopen in Benoni. Hij vindt dat een goede ontwikkeling. Het is een mooie en veilige plek om te wonen. Dat geldt niet voor het stuk Benoni aan de andere kant van de snelweg. Daar is het een zooitje. Daar moet je niet komen.

Ik stak de weg over en kwam langs een wapenhandel. Alles te koop. Alle kalibers, messen met en zonder bloedgleuf. Op de lantarenpaal bij het zebrapad zijn affiches aangeplakt met reclame voor abortus. 
Zwarte mannen zitten gehurkt in het hoge gras.
Ze wachten.
Tot ze weer naar huis mogen?
Tot iemand een blauw plastic zakje aanreikt door een halfgeopend autoraam?
Tot ze het zand in keurige patronen mogen harken?
Tot er iets beters langs komt?

Foodtracker

olifant 2

Botswana: Massisi beloofde de jacht op olifanten weer vrij te geven. Om stemmen te winnen zeggen ze. Maar wiens stemmen eigenlijk? Die van de dorpelingen die onder de voet worden gelopen door de olifanten? De jagers die met hun begeleiding het geld middels permits gaan opstrijken? Een vriend van Rihanna, van Rihanna’s campsite, vertelt over Foottracker. Een oude olifant die je goed kon benaderen. Hij droeg een halsband zodat onderzoekers hem konden volgen. Een opvallende halsband. Een trofeejager schoot hem dood. Onder de borstelige wenkbrauwen van de vriend zag ik tranen glinsteren.
Dorpelingen eten geen olifantenvlees, ook geen apenvlees. De handelingen van deze dieren lijken teveel op menselijke handelingen. Daarom wil je ze niet opeten.
Rihanna eet de eieren van haar eigen kip niet, die geeft ze weg. Ze eet alleen anonieme eieren. De vriend vertelt over een groep toeristen die hij ooit meenam naar een dorp.  Ze kregen een ritueel vriendschapsgeschenk: een levende kip. Die moest geslacht en gegeten worden. Nee zei de groep. Dat doen we niet, dat is barbaars.

 
What do you want to do ?
New mail