• Mopti aan de oever van de Niger
  • Amsterdam Roest
  • een van de 1.000 mooie huisjes in Siberie
  • hortensia in de herfst

Europese grond onder de voeten

13-08-2012 19:31

We zijn de Dnjepr over en weer in Europa! De titanen vrouw van Kiev, het Moederlandstandbeeld, heette ons hartelijk welkom. De view vanuit ons raam is regenachtig, maar onmiskenbaar Kiev. Waar ooit de supporters van de politiek van Julia Timochenko van zich lieten horen en de boeren uit Donets'k met hun nationalistische vlaggen zwaaiden is het nu leeg. In 2004 verkenden Kees en ik de grenzen van Europa, en de Dnjepr is nog steeds onmiskenbaar deel van die grens.

DSCN3314%20%28640x480%29.jpg

Werkstraf 

12-08-2012 19:34

Kees heeft net werkstraf gekregen. Twee uur slapen, en wat eten. 
De alcoholmeter sloeg uit, om 9:30 uur! 
Vraag niet hoe het kan, maar we kunnen voorlopig niet verder.
Kees zit op een stoel met z’n ogen dicht. De agenten houden de wacht.
Natuurlijk zou ik kunnen rijden, de test was voor mij 00.00
Maar dan is het geen straf meer.
We kregen allebei een toffee van oom agent,
en Kees het verzoek om even de auto te verplaatsen van de ene naar de andere kant van de snelweg.

DSCN3298%20%28640x480%29.jpg

Ik reis de wereld door

11-08-2012 19:26

Ik reis de wereld door, gedreven door nieuwsgierigheid, wat doen mensen elders, en waarom. Met Kees aan mijn zij heb ik al heel wat bijzondere kilometer afgelegd. Natuurlijk zoeken we onderweg ook naar wat ons ons thuis laat voelen. Het levert daarom punten op om de eerste Burgerking, de eerste MacDonalds, de eerste Goodies of de eerste Ikea van een land 0f van een stad te scoren. Sinds Belarus is de score laag, geen Burgerking, geen MacDonalds en geen Goodies. Wel hier en daar een geimproviseerde King Burger, maar die tellen niet. Tussen Moskou en Volgograd, in Samara scoorde ik deze Ikea. We overwogen Zweedse balletjes te gaan eten, kozen toch voor authentieke Russische gerookte vis en Tom Yum Hot soup met Russische garnalen te midden van de zonsondergang, de berkjes en de dennetjes en alle muggen van Rusland.

DSCN3283%20%28640x480%29.jpg

De man die 'Da' zei

07-08-2012 04:02

Als de bel van de grote zwarte poort wordt ingedrukt zegt een mannenstem: ‘Da’.
Als je uitlegt dat je voor een transitvisum komt, is het antwoord: ‘Da’.
En als je vraagt of je naar binnen mag klinkt het weer: ‘Da’.
De poort blijft gesloten.
Als je door de poort glipt omdat iemand naar buiten komt die de deur opent vanaf de andere kant, en je met zes anderen in een halletje staat, wordt je met z’n tweeen naar buiten gestuurd omdat er alleen gewerkt wordt als er vijf mensen in het halletje staan.
Een transitvisum verkrijgen kost je dus een hele dag!
Een permit om in Vietnam te gaan werken kost je twee maanden, zei de lerares Engels
Een paspoort neemt meer dan vier maanden in beslag, zei haar moeder
Wordt er dan zo onkundig gewerkt?
Zijn de employees dan zo onwelwillend?
Moeten de burgers van Kazachstan buigen en buigen en zo nodig barsten?
Ik kijk naar de mevrouw met het lange blonde haar achter het kassaloketje van de Russische ambassade. Langs een roze lineaaltje scheurt ze een Aviertje in vieren. Ik ben verrukt; het voorbeeld van communistisch / Oosteuropees / Russisch werken. Kees zegt dat ze de kleur van het lineaaltje waarschijnlijk zelf heeft mogen uitkiezen. Als ik Euro’s aanbiedt duwt ze die met een afwerend gebaar terug en zegt ‘Teng’, klinkt als kreng, maar is de munteenheid in Kazachstan.
Als we weer buiten de poort staan zijn er nog heel veel wachtende mensen. Niemand verliest zijn geduld, plichtmatige gelatenheid. Het systeem is van groot belang, regels zijn regels, en we zullen het morgen precies zo doen als we het gisteren deden.
Vind ik leuk · · Bericht niet meer volgen
Daniel Vrauwdeunt, Ed Gloudi, Herman de Smit en 6 anderen vinden dit leuk.

Een boze dronken kinderwagen

 05-08-2012 04:08

Als een boze dronken kinderwagen stampt en zwoegt de auto door de Kazachstaanse steppe. De weg kan korte ribbels hebben, met 80 km per uur kom je daar het gladst overheen, sturen is lastig omdat de auto een beetje vliegt boven het wegdek. De weg kan ook golvend asfalt of zand hebben. Als je 60 rijdt raakt de auto in een cadans die steeds sterker wordt en bij de vijfde golf maakt de auto een sprongetje. De weg kan ook grote gaten hebben, of een diep ingesneden spoor met hoge middenberm. In Kazachstan hebben de wegen steeds combinaties van een aantal van die eigenschappen. Met een gemiddelde van 50 km per uur ploegen en zwoegen we noordwestwaarts om via de kortste weg Rusland te bereiken. Voorwaarde is een bezoek aan Astana voor een visum .
Dan klinkt er ineens een extra geluid. Auto aan de kant; tijd voor inspectie! Linkerachterband is lek. In perfecte samenwerking wisselen we de band, en we gaan weer voorwaarts. Dan is het volgens Kees al weer tijd voor inspectie. Rechterachterband lek. Nu staan we dus met twee lekke banden, en geen reserve meer. We houden een vrachtwagen aan met de vraag Kees en de band mee te nemen naar een garage. De chauffeur wil het zelf wel even fiksen. Hij heeft perslucht tot zijn beschikking via zijn vrachtwagen, pompt de band op en constateert een klein lek door een klap die een deukje in de velg heeft veroorzaakt. Grote hamer erbij om de velg weer uit te deuken. Band weer opgepompt, lek verholpen, wij blij. Aan de slag met de krik. De dopsleutel besluit het te begeven. Ook de krik laat de auto zitten, als ik hem bijna weer naar beneden heb gedraaid slaat ie ineens door en de auto valt naar beneden. Gelukkig zat de band er al goed onder. Niemand pijn gedaan, wel geschrokken. De krik ligt nu de natuur te vervuilen in een droge sloot, hij mag niet meer mee. Ondertussen lijkt de onder gezette band helemaal niet meer zo vol en rond. Ik hoor zacht gesis. Er zit toch nog een opening bij de velg. 
Oorspronkelijk plan hervat. We houden een vrachtwagen aan. Kees stapt in met de band onder z’n arm. Op zoek naar een garage. Ik blijf bij de auto. Als de vrachtwagen is uitgezwaaid sta ik bij de auto. Mijn hart bonkt ineens heel hard. Ik doe een plas, zet de gevarendriehoeken uit, ruim de auto op, probeer of ik via een andere provider misschien toch bereik heb, maak een zelfportret met de titel ‘vrouw wacht op terugkeer man uit oorlog’, en de rust keert terug. Op een verkeersbord zit een valkje, hij staart over de steppe en heeft vast zin in een klein vet zondagsmuisje. Hij zit op de punt van het driehoeksbord. Op onhandige wijze klimt hij langs een van de schuine zijden naar beneden, en dan is hij weg. En nu zit ik voor de auto op een van de klapstoelen. De zon staat laag en tovert met laag licht een prachtig landschap. Kees is nu een uur weg.
Het is nu 23:00 uur. We staan bij de auto en beide banden zijn bij opnieuw bij de garage. We staan aan de rand van een dorpje, de nacht is helder, met twee bewoners tellen we de sterren en de medailles van de Olympische Spelen, Kazachstan heeft al vijf gouden plakken.
Om 20:00 uur kwam Kees terug in een jeep, met vierjongens en een gerepareerde band. We reden nog even met de jongens mee om een krik te kopen en water te tanken. Met nieuwe moed op weg! Na nog geen 500 meter maakte de auto al weer dat bonkende geluid van een auto met lekke band. We lieten de auto staan en gingen in het dorp op zoek naar de monteur en de jongens. We vonden het huis van de monteur, maar de monteur zat in bad. Zijn zoontje herkende de jongens van Kees z’n foto’s en bracht ons naar hun huis. Eerst moest er soep gegeten worden en thee worden gedronken (gelukkig zonder boter, wel met pruimenjam, daar neem je eerst een hapje van en dan neem je een slokje thee met veel melk. We zaten in de zomerkeuken van de familie aan een binnenplaats. Waar de kinderen volleybalden, de ringtones klonken, rond de familiehuisjes modder en koeien.
En toen was het tijd om weer naar de auto terug te keren.
Vin

Een wereld onder de auto

01-08-2012 04:09

Zo lig je nooit onder een auto, zo lig je er drie keer per dag. 
Net lekker op weg, voelt de auto zich niet helemaal lekker, ik kijk; lekke band rechtsachter. Met de hulp van een Mongoolse familie verwisselen we de band, echter, de reserveband blijkt ook lek. Kom zegt de familie, stap met de band bij ons in de auto, we zetten je af bij een garage. Op de achterbank pas ik makkelijk naast oma en twee zoons, de vader vraagt voor de zekerheid of ik de deur wil vergrendelen. Een dorp, waarvan ik zou zeggen dat er niets gebeurt, heeft een garage, gesloten weliswaar, maar toch een garage. Een jongen met een brommer gaat de eigenaar halen, denk ik, hij vertelt iets in het Mongools, ik reageer in het Nederlands. En daar zit ik, met een lekke band op een steen voor een garage in een Mongools dorp. Na een tijdje verschijnt er een auto. De bestuurder moet aan de passagierskant uitstappen, zijn eigen deur heeft geen kruk. Het is de eigenaar van de garage. Hij gaat aan de slag. Naar mijn idee met een oude band. Het ventiel blijft lucht lekken, en ik blijf zitten. De tweede band komt uit een plastic zakje, en wekt dus een nieuwe indruk. Ook hier wordt het ventiel mishandeld. Alles lijkt okee, in plaats van de afgesproken 20.000 vraagt hij 25.000, ik vertrek na het betalen van 20.000 achterop de brommer, de band tussen ons in zodat ik in een spagaatzit zit. Na heftig hobbelen over de dwarse korte ribbels, door de diepe kuilen over de scherpe stenen en door het mulle zand en me afvragend waar je je vasthoudt aan een Mongool op de brommer ben ik terug bij de auto. Kees staat klaar met zijn badjas aan. De grote steekvliegen met knalgroene ogen die uit heel Mongolie zich verzameld hebben rond de auto kunnen nooit door de dikke badstof heen steken. Het ziet er ook heel autheniek Mongools uit, alleen de zwarte hoge laarzen ontbreken.

Hoofdwegen en bijzaken

29-07-2012 04:05

We volgen een mainroad naar Aivakheer. Ik denk dan aan een keurig geasfalteerd stuk weg van A naar B. Het is echter de belangrijkste route van A naar B en die hoeft niet perse geasfalteerd te zijn. We volgen een spoor dat meandert met de begaanbaarheid, terwijl de regen naar beneden stort. Een brommer met man met traditionele jas en laarzen en een Hyundai met zeker zeven passagiers gaan dezelfde weg als wij. We slippen we glijden, we proberen het beste spoor te kiezen. We verliezen de beschermkap van de onderkant van de motor en die krijgen weer aangereikt door de brommerrijder. En dan splitsen onze wegen. Er komt een stuk waar we niet voor of achteruit kunnen in de modder. De auto wil helemaal niet mee met ons maar met de waterstroom mee, die de berg af komt. Ik overweeg om te gaan huilen. Bij gebrek aan tranen heb ik uitgerekend dat we al op eenderde zijn van 80 kilometer, en dat de rest vast reuze mee valt! Haviken kijken ons na, yaks staan druipend van de regen langs de kant van de weg, lemmingen hebben al weer lol in spelen en dollen, de zon breekt door! Inmiddels staan we op een prachtig veld, vanuit de verte houdt Buddah de wacht

Khustayn Uul 

28-07-2012 04:11

We rijden door het natuurreservaat waar de przewalskypaardjes opnieuw worden uitgezet. Met Nederlandse hulp. Het is prachtig, de sprinkhanen laten hun roze ondergoed zien en raspen erop los, de lemmingen kletsen met elkaar en rennen rond, de supermarmotten zijn erg verlegen, maar laten zich toch even zien. Nu is het wachten op de wolven, de herten, de lynxen en de przewalskypaardjes, want dat beloofde het boekje. De maan tovert het landschap tot een sprookje om en de nacht bereidt zich voor om te vallen.
Ik vond een dode hommel in de auto. Als je goed naar hem kijkt is het een knuffelcoala.

IMG_0681%20%28640x480%29.jpg

Amarbayasgalant Khiid

26-07-2012 17:48

Klinkt als een sprong in een sprookje van lang geleden. In 1737 werd er op deze plek in het noorden van Mongolie een enorm klooster neergezet. Meer dan 8.000 monniken deden er hun erewerk. In 1930 werd een aantal tempels uit dit complex vernietigd. Een afschuwelijke gebeurtenis op ingezoomd niveau, maar heel erg gewoon als we de verwoesting plaatsen naast de beeldenstorm, het opblazen van de beelden in Afghanistan en het kort en klei slaan van de beelden i Timboektoe.
Met hulp van UNESCO werd het complex weer opgebouwd en behouden. Al wandelend loop je va n Drosteblikje in Drosteblikje in Drosteblikje. Ik laat de gebedenrollen draaien met de klok mee, ik sta oog in oog in oog met Boeddha in al zijn verschijningsvormen, ik staar naar alle Bremer Stadsmuzikanten op de daken. En dan begint er een dienst. De monniken zingen. Hoge jongensstemmen mengen zich met de zware keelklanken van de mannen. Ik vergeet adem te halen. Het geschonken eten wordt gevierd en gezegend. Trommels klinken, hoorns schallen, bekkens worden geslagen, ik hoor hoera, of amen. 
De jongste monniken trekken hun gympjes weer aan onder hun rode pij en gaan een potje voetballen. 
Ik ben totaal betoverd. Wij lijken van nu en van hier, en al eeuwen oud, alles bestaat eeuwig en duurt maar heel even.
En dan het landschap in 38 kleuren groen, de koeien en de paarden, het spelen van de lemmingen, de roofvogels, de zon zet et z’n lage licht van het eind van de dag de wereld om in een schouwtoneel. De weg met z’n hobbels en holen, en schuintes en rivieren laten ons vliegen en houden ons bij de harde werkelijkheid van zwaartekracht en tegenkracht.

IMG_0637%20%28640x480%29.jpg

't Was nacht, 't was nacht, 't was middenin de nacht

 ... 26-07-2012 17:19

Donderdag, het is al donker, op weg naar Ulaanbatar. De weg is niet verlicht, de auto's ook niet altijd. Een zorgvuldig uitgezaagd stuk wegdek, dat morgen vast opgevuld wordt met teer, zorgt vandaag voor een lekke linkerachterband. Kees vloekt. Wat nu; gevarendriehoek uitgezet, lichtgevende hesjes aangetrokken, gevraagd om hulp. Twee Mongolen verwisselen in nog geen vijf minuten onze lekke band met de reserveband, het gaat van ratsklatsklaar en klaar! 
les 1: een goede krik zelf onder handbereik hebben, en niet alleen dat mooi-weer-krikje
les 2: even oefenen bij ideale omstandigheden, dus niet in het donker langs een drukke weg zonder verlichting en berm
les 3: genieten van hoe het gaat, lekke band, hulpvraag, hulp komt en we kunnen weer verder!

Een nieuw land

 ... 25-07-2012 17:16

Vanavond de grens overgestoken bij Altanbulag, van Rusland rijden we Mongolie binnen. Een ander landschap, een ander volk, een andere taal, ik ben heel benieuwd wat we gaan meemaken in dit nieuwe land. We overnachten in een soort van boomgaard waar de dierendrollen en de- holen veelbelovend zijn. Morgenochtend als ik de tent open rits sta ik vast oog in oog met een kameel of een wild paard! Terwijl de lemmingen mij hartelijk begroeten en de wilde honden hopen op de botten van onze t-bonesteak. 
In de verte zagen we al gers staan, de witte ronde tenten van de Mongoolse nomaden. Volgens de boekjes moet je ze altijd met de klok mee betreden, of was het juist tegen de klok in. En verder nooit over een lasso stappen, eten met maar een hand aannemen of een kind over z’n hoofd aaien.
Morgen wacht er een wereld!

Het Baikalmeer

 24-07-2012 17:03

Is het zo blauw als beloofd
Weerspiegelt het de bergen zo mooi als beloofd
Is het waterkouder dan koud, zoals beloofd
Het diepste meer van de wereld maakt zijn beloften waar
De Transsiberische spoortrein dendert langs, mensen kijken vanuit hun bed naar mij in het Baikalmeer, ik denk dat ze mij wel zouden willen zijn, maar ja, zijn zitten al in de trein en ik ben al mij.
Een wilde kat komt langs, het zou best een lynx kunnen zijn of een vos, maar de staart duidt op een kat en het gebrek aan pluimpjes op iets dat geen lynx is maar hooguit een wilde kat.

IMG_0594.JPG
Speciaal voor Kees z'n vader; het spoor van de Transsiberische trein langs het Baikalmeer

Het verre oosten

23-07-2012 15:09

Vandaag het meest oostelijke punt van onze reis bereikt: Irkutsk. Morgen zwemmen in het Baikalmeer en dan naar het zuiden richting Mongoolse grens!

DSCN3175%20%28480x640%29.jpg

Het dagelijks leven

 22-07-2012 15:04

Als je tankt in Rusland betaal je eerst bij de kassa het aantal liters dat je hebben wilt, je hangt het tankpistool alvast ontgrendeld in je tank en als de betaling okee is gaat de brandstof stromen. Vaak zie je niet de persoon die achter het kleine raampje van de kassa zit. De communicatie roep je dan in het niets en via een laadje gaan bonnen, pennen en creditcards heen en weer. 
De houten wc bij de laatste benzinepomp, eigenlijk een gat in de grond met een houten omlijsting, geschikt om met z’n tweeen tegelijk te poepen, -gezellig!- roept de herinnering op aan de wc van mijn oma Tenk. Daar kon je wel op zitten, maar alles pletterde daar ook zonder doortrekken of gedag zeggen in een groot eng gat.

IMG_0457%20%28480x640%29.jpg

Ergens, tussen hier en nergens

 21-07-2012 15:00

Ik zit op het dak van de auto, ergens tussen Marinsk en Krasnojarsk. Ik vang wind, dus minder muggen en ik kijk om me heen. Een veld vol leeuwenbekjes, kamille en distel gewapend tot de tanden en gekalmeerd tot op het bot dus. De zon gaat onder, de wind steekt op, dus de dazen, muggen en steekvliegen verliezen hun belangstelling in mij. Ze zijn niet weg te jagen met deet (wat overigens ook verdacht lijkt op date wat je niet wil met een steekding!), dreigementen en rake klappen, maar wel met de wind. De hele dag was hazy, de nevel van een steeds terugkerende bosbrand; de aankondiging van het naderende gebergte; of opkomend slecht weer? De zon is als een rood klein balletje weggezakt, nu lekker eten en slapen, ergens tussen hier en nergens, waar alleen Kees en ik maar zijn.

IMG_0456%20%28640x480%29.jpg

Omsk, wie was er niet met zijn vinger in de atlas 

19-07-2012 13:22

Vandaag reden wij Omsk binnen, en gingen op zoek naar de gulag Achair, een van de gulags die tot met Solzenitshin afrekenden met andersdenkenden in de Sovjetunie. In deze gulag kwamen 200.000 mensen om. Op de plek van de gulag werden een kerk en een kerk en een kerk en een klooster en een klokkentoren herbouwd, boetedoening, het inroepen van hulp van boven, dat kan allemaal, het slechte werk is toch echt het werk van mensen zelf.
Het landschap van vandaag was het oerlandschap zoals dat ook in Nederland was; moeras met plukjes bomen. Heel veel berken, en de berkjes die dood gaan staan als witte skeletten aan de horizon.

IMG_0401%20%28640x480%29.jpg

Waar ben ik 

18-07-2012 12:59

Rijd ik nu Tsjoemen binnen, of is het Minsk, Moskou of Yekatarinburg. De nieuwbouw, de stroika (ja die van pere-), groeit sneller dan je tellen kunt. En er is een architect die kei-, kei-, keirijk wordt, of alle architecten bedenken hetzelfde. In dezelfde aantallen, verhoudingen en kleuren verrijzen enorme hoeveelheden appartementen. Wie gaan daar wonen? Trekken alle plattelanders naar de stad? Zit er geen toekomst meer in het platteland? Wie maken dan straks onze eerlijke boerenkaasjes en onze zuivere karnemelk. Wordt het platteland straks een strak georganiseerde productiemaatschappij waar de eerlijke natuur geen rol meer speelt? Ik merk dat bij mij het sentiment dat angst voor verandering heet ook een rol speelt. De lekkerste karnemelk komt hier in Rusland van Bio Balance. In Nederland produceert zo’n club van die vervelende flesjes yakult die je darmen regisseren. In Rusland zorgen zij voor verse lekkere karnemelk met of zonder bosbessen in literverpakking. Die karnemelk komt dus niet van dat ene leuke Russische vrouwtje met hoofddoekje dat nog spuugt in de melk voor ze het karnt. Het platteland als reusachtig productiebedrijf voor ons eten, dat is de toekomst. De enige zorg is nog om mij als gebruiker het gevoel te geven dat elke aardbei door de boer gekust is en elk bes door de boerendochter is geplukt.
Ja dus, het platteland loopt leeg, mensen zoeken all over the world hun toekomst in de stad, omdat daar hu toekomst en onze toekomst ligt. Of dat ook perse moet in eenvormige, inwisselbare woontorens is de vraag.

DSCN3162%20%28640x480%29.jpg

Yekatarinburg, sleutelplaats tussen Europa en Azie

. 17-07-2012 19:12

Recht tegenover het station van Yekatarinburg staat Hotel Marins. Het warme water doet het er de komende drie dagen niet, maar het meisje bij de receptie lijkt op Romy Schneider, dus geen haar op m'n hoofd die er aan denkt om ook maar ergens over te mopperen. We doen de was, drinken whiskey en kijken naar het noodweer dat zich met veel bliksem en donder uitstort over de stad.. 
Wat is Rusland ontroerend prachtig, soms ook van pure lelijkheid. Ik hou van de kinderen die onderweg zijn met hun roze zwemband met eendenhoofdje, van de oude vrouwtjes die tobben met hun tassen, van de houten haakwerkjes rond de ramen van de houten huizen, van de uitgestrekte velden met klaver, van al die rijen berken waarachter dokter Zhivago ieder moment te voorschijn kan komen, van verroeste fabrieken en schoorstenen met roodwitte band, van verkopers langs de kant van de weg met alleen maar gekleurde borstels om achter de verwarming eens lekker schoon te kunnen maken, van de meisjes met benen van een meter vijftig die op enorme hakken lopen, van de jongens die hun t-shirt tot boven hun navel oprollen en van de brandweermannen.
Morgen nieuwe remschoentjes, voelt toch een beetje hysterisch, Zalando en dan weer veilig de Russische wegen op.

DSCN3153%20%28480x640%29.jpg

IMG_0372%20%28480x640%29.jpg

In de buurt van Izhevsk

 16-07-2012 19:10

Op het dashboard branden twee lichtjes die niet horen te branden, dat is sinds gisteren het waarschuwingslicht voor de remmen en sinds vertrek het motorbloklampje. Een mercedesdealer biedt uitkomst. Wij worden aan de koffie gezet en de auto aan de meldcomputer. Die computer blijkt geen Nederlands te verstaan, dus het duurt en het duurt voor een vertaling van de euvels voor handen is. De melding van het motorblok wordt niet meer aangetroffen en er worden versleten remschoentjes van de achterremmen geconstateerd. Die remschoentjes zijn helaas niet op voorraad. Zes uur later en een afspraak voor overmorgen voor het vervangen van de remschoentjes in Jekatarinenburg rijker gaan we weer op pad. De nagels zijn gelakt, de reclameborden uitputtend als lesmateriaal Russisch gebruikt, alles is gefacebookt, getwitterd en anderszins opgehaald en losgelaten.

En nu staan we in een bos. Ieder moment kan Poetin met ontbloot bovenlijf tussen de bomen tevoorschijn stappen. Of het Oeigoerse basketbalteam. Of een ree met een naakte Oeigoerse schone. Of twee spelende vosjes met ronde oortjes. 
Ondertussen wordt er iets te dichtbij flink gejaagd, flink geschoten dus. Of de beer is dol, of de jager is dol. Vol verwachting klopt mijn hart.

DSCN3131%20%28640x480%29.jpg

Net voorbij Naberezhnye Chelny

 15-07-2012 20:19

Kamperen aan een doodlopend weggetje net voorbij Naberezhnye Chelny
Volgorde bij aankomst is nu:
- Van top tot teen insmeren met antimug
- Uitladen
- Welkomstborreltje
- Koken: Kees
- Verdere inrichting en aanleggen douche: Marjolijn
- Foto’s maken en verhaaltjes schrijven: Marjolijn
En dan: eten,kletsen, lachen en huilen, douchen, lezen, slapen …


DSCN3112%20%28640x480%29%20%282%29.jpg

Varykino

 14-07-2012 19:17

Overnachten in de buurt van Niznij Novgorod.
We vinden een mooi plekje tussen de berken om te koken, te eten en te overnachten.
Het eten was heerlijk, met huiskok (autokok) KdeG is succes verzekerd, maar toch is het vermelden van de varkenshaas met gember, de noodles met lenteuitjes, cashewnootjes en paddenstoelen nog wel even de moeite waard.
Mijn douchewater heeft gekookt, dus tijd voor dat andere fijne ritueel.

DSCN3118%20%28640x480%29.jpg

Nog 64 uur en 11 minuten 

14-07-2012 07:15

Bij vertrek uit Moskou zegt meneer Tom dat het nog 64 uur en 11 minuten rijden is naar Irkutsk. Daar zullen we de oostelijke richting in een zuidelijke richting omzetten en Mongolie binnen rijden.

DSCN3088%20%28640x480%29%20%282%29.jpg

Het Rode Plein, het Kremlin ook

. 13-07-2012 21:47

Het Rode Plein zien en dan sterven; zo heftig is het niet, maar de torentjes brengen mij in verrukking.

DSCN3066%20%28640x480%29.jpg

DSCN3060%20%28640x480%29.jpg

Kamperen bij Smolensk 

12-07-2012 21:20

De weg af op zoek naar een fijne plek voor de nacht, gewapend met lekker ingrediënten voor een goed diner. 
's Ochtends was er een beer, of een groot hert, of in elk geval een reden om met alle deuren dicht in de auto door de ramen naar gevaar te speuren. Een oud vrouwtje in beerkleurige kleding zocht paddestoelen en joeg ons de stuipen op het lijf.

DSCN3036%20%28640x480%29.jpg

DSCN3043%20%28640x480%29.jpg

DSCN3019%20%28640x480%29.jpg

DSCN3020%20%28640x480%29.jpg

Je mond valt open bij het zien van zoveel lelijks

 11-07-2012 23:15

Minsk wat ben je enorm en enorm lelijk. Je bouwplannen lijken geen eind te kennen, aan alle wegen buiten de ring verrijzen enorme torens met appartementen. Als ik je beschrijf aan de hand van gebouwen wordt het megalomane karakterloze eenheidsworst. Als ik je beschrijf aan de hand van de schoenen die je burgers dragen vormt zich een heel divers palet. De jongens met hun geïndividualiseerde Nikes, de meisjes op hun hoogtevreesopwekkende pumps, de meisjes op hun sierlijke sandaaltjes, de meisjes op hun bij alles passende gympjes waar ze nooit op zullen rennen, de vrouwen met hun dikke voeten in te kleine schoenen, en dan geldt ook nog: hoe dikker de make-up, hoe rotter het comfort van de schoen, de mannen op hun slepende slippers. Iedereen lijkt eigengereid dit dictatoriaal bestuurde land door te stappen. Een enkeling neemt een fiets, een mountainbike met blauw knipperend licht van voor tot achter of een skateboard, wat hier dan weer kan op veel hogere leeftijd dan in Nederland. 
Lenin bekijkt het allemaal van bovenaf. Hij had het beste met de mensen voor, dus zal de geschiedenis verlopen volgens zijn principes. Een soldaat komt aangesneld als ik de held van achteren probeer te nemen, met m'n camera.

IMG_0332%20%28640x480%29.jpg

IMG_0327%20%28640x480%29.jpg

IMG_0330%20%28640x480%29.jpg

Room with a view.

 11-07-2012 16:13

DSCN2983%20%28225x300%29.jpg

Kamer in hotel Johannes Rau in Minsk. Vanmorgen om 6:30 uur betrokken.

De prachtige grensovergang van Bialowiece, het oerbos met de enorme zubrs, bleek alleen voor fietsers oversteekbaar. De douanier stuurde ons naar Polowce. Die grensovergang was echter alleen voor Polen en Witrussen. Terespol is de overgang die we moeten hebben. Om 16:30 uur sluiten we aan bij de rij wachtende auto's. Na uren onduidelijk wachten, bureaucratie, nog even een papiertje vierendelen met behulp van een liniaal waarlangs je zo lekker strak kunt scheuren, nog even voorpiepen omdat je zo'n grote politiemannenpannenkoekpet op hebt, nog even een medische verzekering afsluiten, nog even lachen omdat e mannen voor ons een ligbad uit moeten laden, die tussen alle auto's door moeten manouvreren om hem voor een loketje te laten zien, staan we om 1:30 uur in Wit-Rusland. We rijden de donkere Belarussische nacht in. De bevolking woont in Brest of Minsk, de rest van het land is leeg. Dikke flarden mist dansen als witte wieven door het landschap, we rijden naar het oosten, de horizon kleurt donkerrood, de nieuwe dag is daar!

Erger dan je denkt

. 09-07-2012 20:46

Een bezoek aan Auschwitz, Oswiecim. Onderweg ziet alles er schuldig uit, het landschap, zoals Armando het al benoemde, maar ook de boeren en de kinderen en de spoorrails, en de bomen, en wij zelf. Het bezoek is onbeschrijflijk pijnlijk. Er zijn veel toeristen, uit de hele wereld. Als ik barak 27 inloop drukken alle bekende verhalen uit boeken en films, maar ook alle onbekende verhalen verhalen zwaar op mijn borst en mijn ademhaling. De waaromvraag is al veel te vaak gesteld en altijd beperkt beantwoord. En toch. Waarom is de mens zo slecht? Hoe komt de mens zo duivels. Ik kreeg van Romke het boek 'Duet Pathetique' van Sophie en Joop Citroen. Joop Citroen verbleef in Auschwitz. Hoe komt een mens zo sterk? Hoe kan een mens dit overleven en nog liefde over hebben?

IMG_0314%20%28300x225%29.jpg

IMG_0319%20%28300x225%29.jpg

Beestjes kijken in Katowice

 09-07-2012 16:42

DSCN2980%20%28225x300%29.jpg

Kees in zijn kookhoekje

 08-07-2012 17:03

DSCN2971%20%28300x225%29.jpg

Dag een.

 07-07-2012 16:48

Aangeland in Magdeburg; tijd voor bratwurst, kartoffelsalad, und beilagen.

DSCN2931%20%28300x225%29.jpg

Van Zevenbergsen Hoek naar Ulaan Bataar start nu!

Van Zevenbergsenhoek naar Ulaan Bataar start nu! 07-07-2012 11:28

563358_10151012923219800_42921184_n.jpg